ALLAH VE SİSTEMİ / ELBETTE...

Allah ve Sistemisari.jpg (9690 bytes)

ELBETTE...

Sınırsız-sonsuz varlıktaki mânâlar da elbette sınırsız ve sonsuzdur!.

"Besmele"nin anlamıyla hemhâl olamıyorsak; elbette bize geriye kalan ismi ve resmidir!. Allah O`ndan da mahrum bırakmasın bizleri...

Gece henüz yarılandı; elbette, güneşin doğuşu ardında!. Yarasalar bunu istemese de.

Şayet, sen "yok"san elbette ki karşındaki kişi de "yok"tur!. Öyle ise, karşındaki gerçek "var" olanı farkedip, O`nu kabullenebilecek ve hazmedebilecek misin?. Yoksa, karşındaki O'nu inkâr ederek mi geçip gideceksin bu dünyadan, "a'mâ" olarak geçip giden nice ve niceleri gibi !.

TAHKİKE güç yetiremeyen, elbette kendini TAKLİDLE avutacaktır!.

Tanrı kavramına, “Allah” ismini etiketleyerek, kendini muvahhid sanan; elbette ki, bütün bunlardan habersiz olarak, bu dünyadan geçenlerden olmak üzere yaratılmıştır.

Elbette ki, Rasûl ve Nebi’lere inzâl yollu gelen ilim, urûc yollu keşfedilenden değerlidir.

Cehennem ateşinin bir adı da “HIRS”tır; ki, bazıları yanmaktan âdeta zevk duyar; yanmak için, adını, parasını, yuvasını feda eder bir değersiz uğruna!. Bu uyarıları dikkate almayanlar, elbette ki yaptıklarının sonuçlarına katlanacaklardır ebeden.

İnsanca yaşam, kişilerin, inandıklarını ancak özgürce yaşayabilmeleriyle mümkündür; başkalarının inancına karışmamak kaydıyla. Elbette bütün bunlar, demokrasi ile yönetilen ülkeler için geçerli kriterlerdir!

Hile yapıyorlar kendilerince, “nasıl ucuza getiririz tanrıya da sahip olma işini”; diye tüccar tanrı tâlipleri! “ALLAH”da tüm varlıklarıyla fenâ bulmak, yani yok olmak, yerine; tanrıya da sahip olmak isteyen zekî insanlar bu yaptıklarının karşılığını alıyorlar elbette…

Zâhirde Din^’in önerdiği çalışmaları yapacaksın bedenen elbette; ancak, bu asla yeterli değildir insan için!. Esas amaç, Allah`a ermek için neyi niye yaptığını bilerek ve varlığın sırlarını çözerek hakikata ulaşmaktır!

Aldanırsan görüntüye, elbette gömülürsün üzüntüye!.

Şâyet sen "yok"san, elbette ki karşındaki kişi de "yok"tur!. Öyle ise karşındaki gerçek "var" olanı farkedip, O`nu kabullenebilecek ve hazmedebilecek misin?.

Kaybedecek bir şeyleri olan herkes, sonunda onu kaybetmenin azabını yaşayacaktır!. Kaybedecek şeyi olmayanların ise, korkacakları da olmaz elbette!.

Gençliğine geldi, “sözler canlıdır”, gerçeğini göremedi; dilinden, ağzından çıkanla kaderinin nasıl yönlendiğini, anlayamadı! “Bende sevgi yoktur”, sözü pahalıya patladı; “aşk” ateşi yakmadığı için tüm varlığını; teklik hayâlinin dalgaları arasında, bir o yana bir bu yana geçti ömrü!. Takipçileri de “tevhidin dedikodusu”ndan daha öteye gidemediler elbette!

Geçemediysen benliğinden, elbette pahasını ödeyeceksin "sen"!

Hiç bir değer yerde kalmaz; elbet değerlendirecek olanını bulur!.

Öylesine muazzam bir SİSTEM, öylesine muhteşem bir mekanizma oluşturulmuştur ki, bunu meydana getiren bir İLİM ve KUDRET sahibi Yaratıcısının olmaması, asla düşünülemez!.

Elbette ki düşünebilen beyinler için...

Öyle ise Evrensel Kitap olan yaşam SİSTEMİ gerçeği de, "okunabildiği" takdirde fark edilecektir ki; insan için ölümötesi yaşam sözkonusu olduğunda pek çok tehlikeler mevzubahis olacaktır... Bu durumda akıllı bir insan için de yapılacak en iyi iş elbette ki bu tehlikelere karşı "korunma" tedbirlerine başvurmaktır..

Kangrenin ilacı olmadığını bile öğrenmemişler; yalnızca cüzdan ya da sex için yaşayanlar! Toplum, tüm kademeleriyle hakketti fırtınayı; yanlışlarda ısrarla.. Rüşvetle yaşamayı, ehil olmayanları başına seçmeyi sürdürmekle… Elbette, kuru da yanacak yaşın yanında!

Israrla çalınan kapı, elbet bir gün açılır.

İnsan beynindeki “düşünce” fonksiyonunun farkında olmadan gelip geçen milyarlar… “Biz size misâllerle” anlattık dendiği hâlde “KURÂN”da; anlatılanların çoğunun misâl olduğunu anlayamayanların her biri gidiyor, hayâl dünyasından yeni bir hayâl dünyasına; muhtemelen cehennemine! Zirâ dünyadaki yaşamında ateşi sönmemiş!. Elbette yanında götürüyor, cehennemini oluşturan veri tabanını!

Göklerin ve yerin "FÂTIR"ının ALLAH " olup; onları “fıtrat” üzere yaratmış olduğunu düşünürsek; elbette ki, onların, fıtratlarına göre yaratılış görevlerini, yerine getirmemeleri düşünülemez!.

Şayet "ALLAH"ın bir mekânı varsa, şayet "ALLAH"ın bir sınırı varsa, yani "ALLAH" bir yerde bitiyorsa, elbette ki O'nun bittiği yerde başlayacak olan iri yada ufak bir takım varlıklar olabilir... Ve yahut, O' nun dışında ya da içinde, O' nun CÜZLERİ olabilir!!!. Ancak, "ALLAH"ın eğer "VÂHİD-ül AHAD" olduğunu farketmişsek, veya idrak etmişsek, hiç değilse böyle olduğuna iman etmişsek, bilmeliyiz ki “AHAD” olan "ALLAH", “CÜZ”ü olmaktan değil, "CÜZ" kavramından dahi münezzehtir!.

Elbette ki, her oluşan şey, ya bir şuurun, ilmin eseridir; bir sistem ile, bir düzen içinde meydana gelmiştir... Ya da, o şeyler kör bir tesadüf eseri oluşmuştur... Ki bunun doğal sonucu da kaostur!. Şayet, bütün göktekileri ve yerdekileri bir düzen, bir sistem içinde yaşamlarını devam ettiriyor olarak algılıyorsak, elbette ki bunları bu şekilde var eden bilinç sahibi bir ZÂT da mevcuttur!.

“İnsan” ismiyle tanımlanan varlıklar, tümüyle birer "isimler terkibi" olduğu gibi, varlığını algılayabildiğimiz ya da algılayamadığımız tüm varlıklar ve elbette ki "melek"ler dahi birer "esmâ terkipleri”dirler!.

Kur'ân-ı Kerİm, “HAKİM” olan "ALLAH KELÂMI" olduğuna göre, metin içindeki her kelime elbette ki bir hikmete, işaret edilmek istenen mânâya uygun olarak cümleler içinde yeralmıştır.

RAHMAN"ın "Adem’i kendi sıfatları üzere halketmesi" son derece tabii bir olaydır, çünkü kendi varlığı dışında başka bir varlık yoktur ki, onun sıfatları üzere halk etsin... Elbette ki kendi sıfatları üzere halk edecektir!.

"Rahmân"ın rahmeti "arındırıcı"dır, demiştik... Elbette ki, arınma işleminin getirdiği bir azap veya sıkıntı da söz konusudur.

İnsanSIlar ise, elbette güdülecekler ve diğer mâhlûkât gibi yaşamaya devam edeceklerdir!.

Varlığın aslı, orijini, "TEK" olduğuna göre, bağımsız bir varlığın kendine özgü "irade-i cüz"ünden de kesinlikle sözedilemez elbette.

Ezan ulaşmadıysa kulağınızdan beyninize doğduğunuzda; elbette icâbet edemeyeceksiniz TAM DÂVETE!.

Ahmed Hulûsi

UNUTMA Kİ...