... SÜRECE Düşüncenizin temelinde "ALLAH"laştırmaya çalıştığınız "TANRINIZ" yattığı sürece, hayâl dünyanızdan çıkıp gerçeği göremezsiniz!. Beyninize hükmedemediğiniz sürece, kadere tâbisiniz!. Kendinizde, her an her şeyi terkedebilecek gücü bulduğunuz sürece, ölüme hazırsınız demektir!.  Bu,   avamdan  çıkışın  işaretidir!. Kaybedecek şeylerin olduğu sürece, tasavvufun gayesinden  uzaksın! Terkedebildikleriniz kadar ileriye geçebilirsiniz, yönelişiniz gerçeğe  olduğu  sürece… Yaşadığın sürece, iş  işten geçmemiştir.. Putların  varolduğu sürece, esâretin  sürecektir!. Gözünle hüküm verdiğin sürece, yanılgıdan kurtulamayacaksın!. Yaşadığınız sürece hatanızdan dönme, rotanızı düzeltme şansına sahipsiniz! İnsan, hayâl ettiği sürece yaşarmış. Nîceleri vardır ki yaşar görünür, ölülerdir; ve nîceleri vardır ki, asırlardır diridir!.   "Halim" isminden mahrum olduğun sürece ‘’tahkik ehli’’ olmaz; taklitle yaşarsın!. “Ben Ondan ayrıyım”ın ifadesi; ÖTENDEKİ’dir! Fiziksel veya şuursal "Öten" olmuş farketmez! Sonuçta "öten"! Ötende bir tanrı olduğu sürece sen ona “Allah” ismini de versen, bu sadece etiketlemedir!. Yaşadığın sürece üzüntülerin son bulmaz, benliğinden kurtul ki selâmete çıkasın!. Her insan, kesinlikle, ilminin sonucu olan davranışları ortaya koyar; "aklı başından alınmadığı sürece!. Yüzeyde kaldığınız sürece,  dalgalardan kurtulamayacağınızı biliniz. İlâcı yutmadığın sürece hiç bir faydası yok! Karşındaki birimi, parmağın ya da dudağın ya da kulağın, gözün gibi göremediğin sürece ŞİRKTESİN!. Teşekkür ettiğinin kim olduğunu bilmediğin sürece, "şükür" etmiş olmazsınız!. Öğrendikleriniz, tatbik edildikleri sürece size yararlı olur. Aksi halde siz, bilgi hammalı olarak bu dünyadan geçer gidersiniz!. İlimde terakki, tahkike dayandığı sürece geçerlidir. Kim, Allah’ı öteden bizi yöneten bir tanrı gibi düşünüyorsa; o anda veya o düşüncesi devam ettiği sürece, dünyada da, âhırette de azâp çekmeye mahkûmdur. Kendi azâbını kendisi oluşturuyordur!. Sana danışılmadığı sürece, kimsenin işine karışma, akıl bile öğretme! Ehli olan, zaten arar ve bulur. Ehil olmayana ise, akıttıkların, taş üzerine yağan yağmura benzer! Yanlışa yola açan bakış açısı korunduğu sürece, yanlışın veya hatanın telâfisi mümkün değildir! Ruhuna yüklenmiş olan kayıtlar; “Ben bu bedenim” şeklinde olduğundan, sen de cesetle birlikte diri diri toprağa giriyorsun. Üzerine toprak atılıyor ve orada kalıyorsun!.. Bu dünyada yaşadığın süreç içinde “ben bu beden değilim“ bilincini oluşturamadığınız sürece akıbet budur. Bir pınardan su fışkırmış. Bu pınardan fışkıran su 1400 seneden beri akıp geliyor, yol buluyor. Bireylerden akıp geliyor. İnsanlar dünya üzerinde yaşadığı sürece de, bu su bir yol bulup akmaya devam edecek. İnsanlar sevip saydıkları, değer verdikleri kişi her an yanlarındaymış gibi yaşamadıkları sürece, o kişiye karşı olan sevgi ve değer verme sözlerinde samimi olmazlar; ve bu konuda nifaktan arınamazlar!. Sen, nefsine sürekli zulmetmektesin; nefsinin, hakikatını yaşamasına engel olduğun sürece! Karşındakinin hakikatını göremediğin sürece, et kemik görüp secde etmeyen şeytan gibi olursun!. “Sistem”i OKUmadığınız sürece şuurunuzda, şöyle veya böyle bir tanrı kavramı vardır demektir!. "ŞİRK" olduğu sürece düşüncenizde, henüz "ALLAH Adıyla İşaret Edilen"e iman etmiyorsunuz; yalnızca "tanrınızı" upgrade" ediyorsunuz!. Sınırsız olan bilince, vehmin ve şartlanmaların ile kayıt getirdiğin sürece, sâir mahlûkat gibi yaşarsın!. Bilincin sınırsızlığına erdiğinde ise, mahlûkat gene bildiği gibi yaşama devam eder!. Ötende olduğu sürece, MÜKEMMEL BİR MÜŞRİKSİN! Bir sen varsın, bir de O var!!!. Kendi varlığını O’na şirk koşuyorsun!. Bir insan geçmişinde en büyük hataları, kusurları, yanlışları yapmış olabilir… Fakat o insan, yaşadığı, nefes aldığı sürece, bütün bunları geride bırakıp; yeni bir sayfa çevirip; gerçeklere göre yaşamına yön verme şansına sahiptir!. Şu yeryüzünde, şu bedenle yaşadığımız sürece, geçmişimizdeki bütün eksik, noksan ve yanlışlardan kurtulabilme şansına sahibiz! “İnsan”, zamansızlık ve mekânsızlık boyutunda, o boyuttan, o boyut için yaratılmıştır!. Bu sözünü ettiğim boyuttaki varlığı itibariyle bir “ruh” bile değildir!… Ama buna karşın varoluşunun “ruhu” vardır!. O “ruhu”nun gereğidir ki, kendi hakikatini arar; bunu bulup eremediği sürece de “ruhu”nun huzur bulup tatmin olması, sükûna ermesi mümkün olmaz!. Dünyadan yaratılan, dünya peşinde koşar… Sonunda dünyaya döner!. Basiretimizi örten perde örtülü olduğu sürece, biz nasıl şefâati görüp, şefâate ulaşabiliriz?... Sen, nefsine sürekli zulmetmektesin; nefsinin, hakikatını yaşamasına engel olduğun sürece.... Üstelik bu gerçeği bildiğin halde, çevrenle paylaşmıyorsan, o “en yakınım” dediklerine de zulmün en büyüğünü yapıyorsun!.. Parasızdan para; akılsızdan akıl; câhilden ilim; dişiliğiyle yaşayandan beyin; damızlık olarak yaratılmıştan, Allah ilmi isteme!. Onlara zulmetme!.Zekî insanlar vardır… Onlar için önemli olan tek şey paradır!. Çünkü para en ulu puttur!. O puta sahip oldukları sürece sevilip sayılırlar!. Adam muamelesi görürler. O puttan gayrı şeyleri yoktur; onun için de dört elle sarılırlar o puta!. İnsanlar hayâl ettikleri sürece yaşarlar! Hayâl, yaşamın en büyük desteğidir! Umutları olmasa hiçbir insan yaşamaz! İnsanı yarına baktırtan umutlar, hayâllerdir! Evrende mevcut olan her birim, yapısına ve algılama aracına göre yer aldığı katmanda, tüm evrensel özdeğerlere sahiptir. "Evrensel öz"e sahip bulunan her birim, kendi algılama araçlarının oluşturduğu katmanda yaşadığı sürece, o katman kendi "madde" dünyası olarak mevcuttur; diğer katmanlar ise, "yok" hükmünü alır algılama aracının kapasite yetersizliği dolayısıyla!. Esas olarak Allah Rasûlü'ne îmân, “taklidî îmân”ın bir koludur!. Kezâ, Rasûlullah'ın bildirdiklerine iman dahi, “B” sırrının ifâde ettiği anlam kapsamında “ALLAH İsmiyle İşaret Edilen”e olmadığı sürece, “taklidî” îmândır!. İnsanSIlar kanun ya da kaba kuvvet yoluyla sahipliğini sürdürürler!. İnsaNlar ise paylaşımları olduğu sürece beraberdirler; paylaşımları sona ererse, kendi yollarına ayrılırlar..  “Nübüvvet” kemâlâtından kaynaklanan ve toplumsal yaşam içinde insanların davranışlarına yön veren; evlenme, miras, şâhitlik, kısas gibi konular ise, insan dünyada yaşadığı sürece gündeminde kalan ve kişinin ölümüyle birlikte, o kişinin gündeminden düşen hükümlerdir.. Karşındakinin veya yöneldiğinin hakikatını seyredebiliyorsan, “bâtın”ı artık “zâhir”dir sana! Seyredemediğin sürece hakikatını, “Zâhir”, ”Bâtın”dır sana!. Tevbenin kabûlünün alâmeti ise, kişinin daha önceki yanlışına yol açan davranış ve değerlendirmelerinden arınmasıdır. Bu arınma kendisinde oluşmadığı sürece, o kişinin tevbesi kabul olunmuş değildir… Bu arınma, Kur’ân ‘da “tevbe-i nasûh” olarak anlatılır.. "Allah, her bir insanı, bir gaye, ve bir amaç için yaratmıştır; ki, kişi, ancak, o yaradılış amacına uygun olarak kendisine kolaylaştırılmış davranışları ortaya koymak suretiyle, yaradanın yaratış hedefine ulaşır… Ki bu da onun fıtrî kulluğudur!." İşte bu tek cümle, Kur`ân-ı Kerîm’in anlattığı SİSTEM ve DÜZENİN özü ve özetidir!. "Allah`a inanıyorum" diyen kişi, bu cümlenin mânâsını anlayıp, idrak edip, hazmedemediği sürece, taklidî imandadır!. "Nefs" perdesi kalkmadığı sürece kişi hakikata eremez, zahirde kalır. İman nuru ile nefs perdesi kalkar!. Ancak, iman nuru da saadet hükmünü almış kişide meydana gelir. "Bana görün Yarabbi!" deyince, Hz. Musa'ya cevap geldi: -"SEN", "BEN"İ GÖREMEZSİN YA MUSA!. Yani, "Musa var olduğu sürece, Musa "ALLAH"'ı göremez"!. "ALLAH" açığa çıktığı zaman da Musa kalmaz!. Kişi, "Mi’râc olan namaz" gerçekleşmediği sürece, bir önceki basamakta yapmış olduğu “Kelime-i Tevhid”i tasdikinin gereğini hissedip, yaşayamaz!. Bilgide kalır!. Kişi, şartlanmalarından;  şartlanmalarının getirdiği değer yargılarından; şartlanmalarının getirdiği değer yargılarının oluşturduğu duygulardan arınmadığı sürece “ALLAH” ismiyle işaret edileni idrâk edemez!. Bunu gerçekleştirmediği sürece, benliğinin hakikatini bilemez ve Hazreti MUHAMMED'İN açıkladığı “ALLAH” ismiyle işaret edileni tanıyamaz!. Ve kişi, "lâ ilâhe illallâh-ul Vâhid-il AHAD" diyemediği, yani bu cümlenin mânâsını idrâk edip yaşayamadığı sürece "şirki hafîden" yani gizli şirkten kendini kurtaramaz. Fiiller âlemine ait her şey, görüldüğü sürece nârdan perdeleri; esmâ âlemine ait her mânâ da nurdan perdeleri meydana getirir! "Avam gibi uyuma." Çünkü sana uyanık olmak yakışır. Ne kadar uyanık olursan ol, bir bedene bağlı olarak bu dünyada yaşamak zorunda olduğun sürece, son derece hafif de olsa, sende bir uyku hâli olacaktır. Şayet bu pişmanlık ve acziyet, birimi "yok"luğa erdirir ise, olmayan şeyin şirki de olamayacağına göre, işte bu durumda "gizli şirk" ortadan kalkar. Aksi takdirde, hangi düzeyde ve boyutta olursa olsun kişi kendini gördüğü sürece "gizli şirk" içinde yaşamına devam eder! Senin, kendinde ayrı, öte gördüğün; "sen"liğin ile O'nun için yaptığın her davranış zâhiriyle “tâat”, bâtınıyla ise "gizli şirk" hükmündedir. Vehmî benliğin, bencilliğin devam ettiği sürece, tüm davranışların tâat olmasına rağmen, Allah'a olan "perdelilik" hâlini ortadan kaldırmaz! Emir ve hüküm, hep kesret âleminin neticesidir! Kesret âlemi içinde, varlıklar arasında geçerli bir sistemdir. Bu kavramla kayıtlı bir müşâhede devam ettiği sürece, kesret âleminin son bulması ve Teklik seyrine girilmesi asla mümkün olmaz! "Allah halketti sizleri de fiillerinizi de! !" (37-96) "Attığın zaman sen atmadın; atan Allah'tı!" (8-17) Bu âyeti kerimelerin sırrına erildiği zaman, yukarıda belirtilen, yapanının içinde olmadığı fiiller hâli ortaya çıkar. Bu sır anlaşılmadığı sürece de kişinin hâli "gizli şirk" olarak ifade edilen "şirki hafî"dir! Zîrâ, mülhimede kişi; kişiliği, vehmî benliğiyle HAK’ka işaret etmektedir. Burada henüz “Vehmî benlik” ortadan kalkmamıştır. Bu sebeple de “indindeki ilminden” sözetmektedir o kişi. Bu ilmi de terketmediği, bir üst mertebeye terakki etmediği, birimsel nefsinin varolmadığını idrâk etmediği ve gereğini yaşamadığı sürece ona yol yoktur! Hem kendini gör, hem karşındakini bir kişi veya  birim olarak gör, ondan sonra da günah yoktur de! Bu, basiretsizliğin zirvesidir! Kendini "Hilmi" zannettiğin, vehmettiğin, hissettiğin sürece; karşındakini "Hulûsi" olarak gördüğün sürece, asla “günah yoktur” diyemezsin ve perdeli yaşamın son bulmaz! Günah, “benlik”ten doğar! En büyük günah da “BENLİK”tir! BENLİK ortadan kalktı mı, günah da kalkar! Allah dilediğini yapar, hikmettir! “Sen” bir olumsuz fiil işlediğin zaman günah olur! Fâili izâfî varolduğu sürece günah  bitmez. Fiil, hakiki fâile bağlanıp, izâfî  fâil ortadan kalktı mı günah da son bulur! İşte böylece “günahın hâtırası”da ortadan kalkmış olur! Kişi kendini beden kabul edip, bedene dönük istek ve arzular peşinde koştuğu sürece, elbette bütün düşüncesini, yemek- içmek, seks, güzel maddelere sahip olmak gibi şeyler kaplayacaktır... Buna karşılık, hakikatın ne olduğunu öğrenmek isteyen insanı da bunlar fazla ilgilendirmeyecek, bu konudaki ilmin peşinde olacaktır... Sahibi olduğunu sandığın şeylerin varolduğu sürece, elbette ki onların elinden çıkışının da ızdırabını duyacaksın... Sana ait olmayan bir şeyin, bir zarar görmesinden hiç için sıkılıyor mu?...Bütün bunların kökeni hep, kendini ister et-kemik beden, ister ruh beden, fakat neticede bir izâfî birim olarak kabullenme hâlinden ve şartlanmasından kaynaklanmaktadır! Bunların otomatik ve tabiî sonucu ise, hepsini yitirmiş bir hâle düşmektir...Ama ölümle, ama daha sonra! "Tanrı" kavramı ile "ALLAH" isminin işaret ettiği mânâ arasındaki anlam farkını anlamadığı sürece, hiç kimse "İslâm Dini"nin ne olduğunu ve niye gelmiş olduğunu anlayamaz!. Bu yüzden de "DİN" olayını yanlış değerlendirir!. Ayrıca "İslâm Dini"nde teklif edilen çalışmaların - “ibadetlerin” hangi gerekçeyle insanlara önerildiğini de kavrayamaz!. Sen, kendin veya karşındakinin ötesinde yönelecek bir varlık düşündüğün anda, tanrıya tapanlardansın demektir!. Bunun anlamı da dinde KÂFİR dir... Yani Allah gerçeğini örten!. Ancak, gördüğünle de asla kayıt altına alıp, O’nu sınırlama!. Karşındakini kendinden ayrı gördüğün ve bedenine veya ruhuna bir ayrıcalık verdiğin sürece de ŞİRK içindesin; demektir... Küfür ve Şirkten arınmamış olanın ise tanrı kavramından arınmış olması mümkün değildir... Çünkü henüz tevhid ehli olmamıştır... Hep tanrısını Allah etiketiyle bezemiş olarak kozasındaki yaşamına devam ediyor ve kendini avutuyor demektir!. Enfüsünden gelen hitabı dinleyemiyorsan bu demektir ki, âfâkından gelen kitabı OKUYAMIYORSUN!. Onu okuyamadığın sürece de enfüsünden geleni anlayamazsın! Rasûllullah Aleyhisselâm’ın temelini İbrahim Aleyhisselâm’ın HANİF'liği oluşturur!. Bu da demektir ki, Hanif olamadığımız sürece, bu temeli elde edemediğimiz sürece Hz.Rasûlullah’ın yolundan gitmemiz -düşünsel olarak- mümkün değildir!. İlminin gereğini yaşamadığın sürece, ya ilmin yok, ya da kendini aldatmak yoluyla sürekli kendini tatmin etmek hoşuna gidiyor Sistemi OKUmadığınız sürece, şuurunuzda şöyle veya böyle bir tanrı kavramı vardır, demektir!. Tanrı kavramının gerçekten kalkmış olması için... Şuur boyutunda, karşındakiyle, yaşam ve içindekilerle, evrenle bütünleşmiş olup; her an her yerde, kendindekinin Tek ve mutlak fâil olduğunu müşahede etmen gerekir!. Bunu da yapamadığın sürece; ŞİRKTESİN!. Karşındaki birimi, parmağın, ya da dudağın, ya da kulağın, gözün gibi göremediğin sürece ŞİRKTESİN!. Hanif değilsin!. "ŞİRK" olduğu sürece düşüncenizde, henüz "ALLAH Adıyla İşaret Edilen’e iman etmiyorsunuz; yalnızca "tanrınızı" update" ediyorsunuz!. "Merhamet etmeyene merhamet olunmaz" ile  "zarar vereni öldürün" şeklindeki Rasûlullah açıklamalarını iyi değerlendirmek gerekir... Akrepten söz edip öldürebilir miyiz dendiğinde bu söylenmiştir, hatırladığım kadarıyla... Yani, bir başkasının yaşamına zarar veren, veremez hale getirilir; demektir bu!. Öyle ise, İslâm Dini’ne göre, yâni Sistem, uygulamada insanların başkalarına zarar vermedikleri sürece dilediklerini yapabilmesi esasına göre düzenlenmelidir!. Bu olmadan, insan yaptığından mesûl tutulamaz ve mükâfaat da alamaz!. Beden ortadan kalktıktan sonraki ruhun için, nasıl ebediyyen ortadan kaybolmak, yok olmak diye bir şey söz konusu değilse, yani ikinci bir ölüm yoksa; bedenin var olduğu sürece de, bedenin yokmuş gibi, bedenini kâle almayarak yaşamak mümkün değildir!. Çünkü beden dediğin şeyin aslı, beyne dayanır! Bedendeki özellikleri yöneten beyindir!. Terkibiyetin; terkibiyetinden doğan huy ve karakterin ve tabiatın; tabiat kaydı altında bulunman sözkonusu olduğu sürece, sıfat mertebesindeki benliğini bilebilirsin fakat bu, bilgiden öteye geçmez!. İşte bu sebepledir ki, "rabbını bilen" "Allah'ı bilmiş" olmaz! Kişinin üzülmesine, sıkılmasına, azâp duymasına, bunalmasına yol açan her şeyin kökeninde, kesinlikle mevcut olan şey, ya benliği, ya tabiâtı, ya huyları; yani, bunlarla kendi hakikatını, kayıt altına alması yatmaktadır!. Bu kayıtları kırabilirse, kendine azâb veren tüm nesnelerden de arınmış olacak; dünyada yaşarken cehennemden azad edilmişlerden, diye târif edilenlerden olacaktır!. Aksi takdirde, dünyada yaşadığı sürece de, öldükten sonra da çektiği azâblar çok çok uzun bir süre son bulmayacaktır. Kişi, Allah'a vâsıl olamaz, nefsine taptığı sürece!. Kişi, Allah’a vâsıl olamaz, Rabbının kulu olduğu sürece!. “Rabbım Allah'tır” diyebilmek için kendi terkibin olan isimlerin kaydından çıkıp, Allah'ın ahlâkıyla ahlâklanman, gerekir. Ondan sonra senden çıkacak mânâlar senin Rabbının Allah olduğuna işaret eder!. Aksi takdirde, “Rabbım Allah'tır” demen senin Allah'a vasıl olmanı sağlamaz!. Ve sen, "Allah ahlâkıyla ahlâklanmadığın" sürece, ne kadar kendini vahdette, vahidiyette, hakikatta bilirsen bil, bu sadece aldanıştır!. Kendini, bir kişi olarak hissettiği sürece; "TEK"in bakışıyla varlığı seyredemediği sürece, o kişi "şirki hafi" içindedir. Kendini bir kişi olarak hissettiği halde işlediği her fiîl, bir gâfilin amelinden farksızdır! Demek ki fâile buğz ettiğimiz sürece, kendimizi cehenneme atıyoruz!. Fiile buğz edersek, işin hakkını veriyoruz. Sevgi de böyledir... Sevdiğimiz Hak olacak!. Eğer ki bir adam benim uçmak hoşuma gidiyor deyip de 30 saniyelik, 20 saniyelik düşüş zevki için kendini pencereden atsa, düşüp her tarafı kırılsa, sen bu adama “akıllı” mı dersin?.. Demezsin!. Ama 5 senelik, 10 senelik dünya hayatı için, milyarlarca senelik geleceğini feda ediyorsun!. Öyleyse bize düşen iş, bütün bunlardan ibret alıp, yiyip içip yaşayarak ömrü tüketmek değil; tabiatımızla mücadele etmek!. Bu mücadeleyi etmediğimiz sürece kendimizi aldatmış oluruz. İhlâs Sûresi’ni anlamadığımız sürece, "ALLAH ismi ile işaret edilen Mutlak Vücud”un ne olduğunu kavrayabilmemiz mümkün değildir. Kader konusunun, kader sırlarının anlaşılabilmesi için, "Vahdet" konusunun idrâk edilmesi zorunludur!  Vahdet konusu idrâk edilmediği sürece, kader konusu ancak iman yollu kabul edilebilen bir konudur. Kim, Allah’ı öteden bizi yöneten bir tanrı gibi düşünüyorsa; o anda veya o düşüncesi devam ettiği sürece, dünyada da, âhırette de azâp çekmeye mahkûmdur. Kendi azâbını kendisi oluşturuyordur. Ruhuna   yüklenmiş olan  kayıtlar; “Ben bu bedenim” şeklinde olduğundan, sen de cesetle birlikte diri diri toprağa giriyorsun. Üzerine toprak atılıyor ve orada kalıyorsun!. Bu dünyada yaşadığın süreç içinde “ben bu beden değilim“ bilincini oluşturamadığınız sürece akıbet budur. İnsanlar dünya üzerinde yaşadığı sürece de, bu su bir yol bulup akmaya devam edecek.“Ben Ondan ayrıyım”ın ifadesi; ÖTENDEKİ’dir!  Fiziksel veya şuursal "Öten" olmuş farketmez!  Sonuçta "öten"! Ötende bir tanrı olduğu sürece sen ona “Allah” ismini de versen, bu sadece etiketlemedir!. Ötende olduğu sürece, MÜKEMMEL BİR MÜŞRİKSİN! Bir sen varsın, bir de O var!!!.  Kendi varlığını O’na şirk koşuyorsun!. Yaşadığınız sürece hatanızdan dönme, rotanızı düzeltme şansına sahipsiniz! Bir insan geçmişinde en büyük hataları, kusurları, yanlışları yapmış olabilir…  Fakat o insan, yaşadığı, nefes aldığı sürece, bütün bunları geride bırakıp; yeni bir sayfa çevirip; gerçeklere göre yaşamına yön verme şansına sahiptir!.  Dünü dünde bırakıp yarına yeni bir sayfa açma şansına, her insan sahiptir! Şu yeryüzünde, şu bedenle yaşadığımız sürece, geçmişimizdeki bütün eksik, noksan ve yanlışlardan kurtulabilme şansına sahibiz! “Geçmişinize tövbe edin; istiğfar edin” demiyorum!. Geçmişinizdeki yanlışları fark etmeye çalışın diyorum! Geçmişinizdeki yanlışları fark etmenin yolu, “Sistem’in gerçeği”ni idrâk etmekten geçer! “Nübüvvet” kemâlâtından kaynaklanan ve toplumsal yaşam içinde insanların davranışlarına yön veren; evlenme, miras, şahitlik, kısas gibi konular ise, insan dünyada yaşadığı sürece gündeminde kalan ve kişinin ölümüyle birlikte, o kişinin gündeminden düşen hükümlerdir. Değişik boyutlar ve o boyutların kendi yapılarına uygun âlemler gerçeğini kavrayamadığınız sürece "Cennet" diye isimlendirilen bu âlemlerin hakikatını idrâk etmeniz asla mümkün olmaz Cem! Evrende mevcut olan her birim, yapısına ve algılama aracına göre yer aldığı katmanda, tüm evrensel özdeğerlere sahiptir. "Evrensel öz"e sahip bulunan her birim, kendi algılama araçlarının oluşturduğu katmanda yaşadığı sürece, o katman kendi "madde" dünyası olarak mevcuttur; diğer katmanlar ise, "yok" hükmünü alır algılama aracının kapasite yetersizliği dolayısıyla!. "Allah`a inanıyorum" diyen kişi, bu cümlenin mânâsını anlayıp, idrak edip, hazmedemediği sürece, taklidî imandadır!.  Bu manâyı anlayıp, hazmedip, gereğince de yaşadığı zaman ise, tahkîkî imana erer, imanın hakikatını yaşar. Ahmed Hulûsi UNUTMA Kİ...  * AHMED HULÛSİ ÖĞRETİSİ ALLAH İSMİYLE İŞARET EDİLEN' AÇIKLADIM! ALLAH'IN EZELİ VE EBEDİ SİSTEMİ BİLİM'İN IŞIĞINDA İSLÂM ZAMANÜSTÜ KİTAP; KURÂN! PEYGAMBER DEĞİL, ALLAH RASÛLÜ! DİN ADAMLARI SINIFI ÖZ'DE BİR'İZ! NE KADAR İNSANIZ? "EVRENSEL SİSTEM'İN GERÇEKLERİ" AHMED HULÛSİ'DE KAVRAMLAR KURÂN'I "ANLAMA"DA REFORM AUDİO SOHBETLER VİDEO SOHBETLER ____________________________________ AHMED HULUSİ'DE KAVRAMLAR İNDEX A B C D E F G H I - İ K L M O - Ö P R S - Ş T U - Ü V Y Z ____________________________________ ONLİNE KİTAPLAR AHMED HULÛSİ KÜLLİYATI HZ.MUHAMMED'İN AÇIKLADIĞI ALLAH HZ.MUHAMMED NEYİ OKUDU İSLAM DİN'İN TEMEL GERÇEKLERİ TECELLİYAT AKIL VE İMAN EVRENSEL SIRLAR İSLÂM'IN TEMEL ESASLARI SİSTEMİN SESLENİŞİ MESAJLAR İNSAN VE SIRLARI KENDİNİ TANI TEK'İN SEYRİ CUMA SOHBETLERİ OKYANUS ÖTESİNDEN DUA VE ZİKİR DOST'TAN DOSTA MUHAMMED MUSTAFA RUH İNSAN CİN GAVSİYE AÇIKLAMASI AHMED HULUSİ'DE KAVRAMLAR ____________________________________ LİNKLER _HZ. MUHAMMED'İN AÇIKLADIĞI ALLAH KURÂN'I ANLAMADA REFORM MESAJLAR SİSTEM'İN SESLENİŞİ ALLAH RASÛLÜ CUMA SOHBETLERİ DOST'UN SESLENİŞİ AHMED HULÛSİ ÖĞRETİSİ DOST'TAN DOSTA GİZ'Lİ GÜLŞEN TASAVVUF VE BİLİM CANDOST NUR-İ VEDUD AHMED HULÛSİ'DE KAVRAMLAR İSLAM'I ANLAMAK ____________________________________

www.allahvesistemi.org