HER BOYUT KENDİ VAROLUŞ SİSTEM VE KURALINA GÖRE YAŞANIR! BU NEDENLE, “HAKİKAT” YAŞAMINDA DA ŞERİATA TERS DÜŞEN BİR DURUM GÖRÜLMEZ! Gemi Şeriattır..  Deniz Hakikattır.. “Şeriat” demek; İşin zâhir plânı demektir. İşin zâhiri ile oyalanmak, zâhiri ile yaşamı devam ettirmek demektir. "Hakikat" hakkel yakîn yaşanacak bir mevzudur. Birimin zâhir gözüyle ötede bir yerde göreceği bir şey değildir!. "Ben vuslata erdim, gerçeği gördüm, hakikati idrak ettim, artık bundan sonra ben ibadet etmiyorum!. Ne yukarıda bir tanrı var ve ne de ibadete ihtiyacı olan bir varlığım." diyerek bir kişinin ibadetleri terketmesi hoş görülebilir mi?.. Bu hâli yerinde midir?.. Yaptığı bu iş doğru mudur?.. Bu gerçekten tasavvufta son derece önemli bir konudur. Bir çokları, bu hususta kendilerine örnek olarak gösterilen kişilerin davranışlarını da kabul etmezler. Meselâ, derseniz ki; hakikata ermiş bulunan Abdülkâdir Geylânî, Bahaeddin Nakşıbendî, İmam Gazalî, Muhyiddin Arabî, Hacı Bektaş Veli gibi zevâtın hiç biri de ibadetlerini terketmemişlerdir. Hemen buna kılıf takıp, onlar örnek kişilerdi, bunun için yapmışlardı, derler. Oysa "ibadet" adı verilen bu çalışmalar, Allah'ın esmâ ve sıfatını izhâr kanunları gereği ve sonucu olarak zorunludur ki, bunu idrâk edemezler. "ALLAH'IN SİSTEMİNDE ASLA DEĞİŞİKLİK OLMAZ" Madde bedenimiz, fizik bedenimiz nasıl enerji ihtiyacını karşılamak için yemek - içmek zorunda ise; "RUH" dediğimiz "Halogramik dalga bedenimiz" de enerji ihtiyacını yani "nur"unu, ibadet denilen beyin çalışmaları sonucu elde eder. Şayet bu çalışmaları ihmal ederseniz, "nur"unuz, yani ölümötesi yaşam bedeninizin enerjisi yetersiz kalır. Bunun neticesinde de hiç hoşlanmayacağınız, size azap verecek şartlar içinde hapis kalırsınız. Hakikatı yaşamakta olan bir mahal, şu anda yeryüzünde hayatına devam ederken, yaşadığı halin değil, bedenin içinde bulunduğu şartlar sonucu nasıl yiyip içmeğe devam etmek zorunda ise; ve bu yiyip-içişi nasıl hakikati yaşamasına engel değil ise; aynı şekilde ruh bedeninin ihtiyacı için de o ibadetlere devam etmek zorundadır!. Aksi takdirde, hakikatı ne kadar bilirse bilsin, o enerji ya da "nur" eksikliğinin sonuçlarına katlanmak mecburiyetinde kalacaktır!. Esasen, "hakikat", şuur boyutunda yaşanan bir şeydir!. Her boyut kendi varoluş sistem ve kuralına göre yaşanır!. Gerçekten hakikata ermiş yakîn sahiplerine de bu gizli kalan bir durum değildir. Bu sebeple de, eğer bir kişi de bu tür eksiklikler görülürse, genellikle onun henüz tam anlamıyla hakikata ermemiş olduğu, olaya kulaktan dolma kuru bilgiyle yaklaşmakta olduğu düşünülür!. Zirâ, hakikatte, şeriata ters düşen bir durum görülmez!.  "AHMED HULÛSİ'DE KAVRAMLAR" Kitabından... Diğer Yazılar               www.allahvesistemi.org